Het is donderdagavond als ik aan een van de langst mogelijke treinreizen van de NS begin: van Maastricht naar Groningen. Als ik halverwege mijn opdrachten van de opleiding gedaan heb besluit ik nog wat voor te bereiden voor de wedstrijd van twee dagen later. Ik kijk snel naar de opstelling op facebook en meen te zien dat ik wit op 6 heb. Ik bekijk vooral de tegenstander waar ik tegen kom te spelen, al heb ik daar maar 1 zet baat bij gehad.

Als we zaterdagmiddag om 13 uur beginnen zijn onze gelegenheidsteamleider Joost en Tijmen nog niet aanwezig. Willy zegt dat we allemaal maar moeten gaan zitten en dat dat onze opstelling is. Ik neem aan 6 plaats en pas als Joost en Tijmen enkele zetten later binnenkomen blijkt dat ik eigenlijk op 7 had moeten zitten en Tijmen op 6. Het loopt goed af.

Aan het begin van de wedstrijd staat het al 1-1. Ruud moest zijn Bundesliga-team helpen en Bart wilde alweer op vakantie, maar gelukkig kon er vooruit gespeeld worden. Ik heb geen idee hoe deze partijen verliepen, maar Ruud won en Bart verloor. Etienne had een partijcongres en Cathelijne was nog niet in staat te spelen, dus speelden we met 2 invallers aan de staart. De onderste borden stonden ook al snel matig, waarvan Malcolm als eerste verloor aan 10.

Ondertussen deed Noud iets terug, zijn tegenstander stelde het terugslaan van een pion zo lang uit dat Noud deze kon doorschuiven en daarmee een dodelijke aanval lanceerde. Een paar zetten later stond hij al mat. Daarna verloren ook Frank en Geert en kwam het initiatief van Willy nooit echt van de grond waarna de partij in remise verzandde. We stonden dus 4,5-2,5 achter, met ook nog eens een slechte stelling bij Tijmen.

Joost gaf na 5 zetten een pion weg, maar wist het daarna zo te compliceren dat hij deze enkele zetten lager alweer terugkreeg. De stelling daarna was gelijk, maar werd door Joost een stuk handiger gespeeld. De druk werd langzaam opgevoerd en na de winst van een paar pionnen was de winst niet moeilijk meer.  Tijmen stond inmiddels slecht, Willy vond het allemaal positioneel verschrikkelijk, maar Tijmen bleef alert. Een foutje van de tegenstander en een grapje met mat achter de paaltjes leverde een volle toren op.

Daarmee was het 4,5-4,5 en was ik zelf als laatste bezig. Ik kwam goed uit de opening, mijn tegenstander was veel tijd kwijt met het verzwakken van mijn koningsstelling en ik kon met mijn dame 2 pionnen op de damevleugel winnen. Alhoewel het de hele partij complex bleef was mijn verdediging op orde en kon ik op tijd zelf voor dreiging met mijn a-pion zorgen. Dat leverde nog een kwaliteit op en na de laatste dreigingen van mijn tegenstander weerstaan te hebben was de winst niet moeilijk meer.

Daarmee wonnen we ook deze wedstrijden en eindigen op matchpunten zelfs nog gedeeld eerste. Toch heeft het kampioenschap er nooit ingezeten, maar in tegenstelling tot vorige seizoenen bleven we tot het einde scherp. Op naar volgend seizoen!