Een gehavend team?
Het ZOU de ontmoeting kunnen worden waarin het kampioenschap voor de jeugd van de Toren 9 bijna zou worden binnengehaald. Oftewel in goed Nederlands: dit kon wel eens de Vorentscheidung zijn.

Maar gemakkelijk was de opgave niet: er moest gelijk gespeeld worden tegen 1 van de 2 overgebleven concurrenten: Rhenen 2. Dit team had het hoogste ratinggemiddelde van alle teams (1450) in de poule (en onze jeugd zoals bekend veruit het laagste...).

Bovendien had vaste waarde Ian Kock aangegeven uitgerekend deze dag deel te mogen nemen aan de Wiskunde-olympiade en tja, dat laat je dan natuurlijk ook niet lopen. Gelukkig beschikt de teamverslaggever, tevens teamchauffeur over een rijke kinderschare, dus liet hij 1 van zijn dochters uitrukken om in te vallen. Tot mijn verbazing vond mijn 14-jarige dochter Sophie het helemaal leuk en prima om een keer mee te doen, dus hoefde ik er helemaal geen zakgeldverhoging of wat dan ook tegenover te stellen.

Maar kort voor de wedstrijd werd teamcaptain Lodewijk geconfronteerd met een nieuwe tegenvaller: Donato moest afhaken en zus Maria Teresa moest ook weg...

De oplossing die in allerijl werd bedacht was om Anna Martinez te vragen mee te doen. Anna is een jonge speelster uit Wageningen die nog niet zo lang bij de Toren speelt, maar de laatste maanden wel als een komeet omhoog is geschoten. Ik had die ontwikkeling zelf niet zo meegekregen en vroeg me dus hardop af of het wel verstandig was zo'n jong meisje dat waarschijnlijk nog nooit langer dan 20 minuten over een partij had gedaan te laten spelen tegen heeeeeele oude mensen die heeeeel lang nadenken. Maar in de auto verzekerden de andere spelers mij al dat "Anna echt heel goed bezig was" en dat ze echt niet kansloos hoefde te zijn op 6e bord.

Nou ja, enfin, uiteindelijk werd dus met 2 talentvolle, maar onervaren dames op bord 5 (Sophie) en 6 (Anna) gestart aan de cruciale match. Eerlijk: ik had er een heel hard hoofd in.

De partijen

Bovenin in de Olympic Oval startte rond 20:00 uur de partij. Een tafel verderop speelde het 5e Torenteam (ook met de nodige jeugd). Het leek wel of er een soort jong-oud toernooi aan de gang was. Zo speelde Anna op haar 12e VERJAARDAG trouwens (!) tegen een 73 jarige meneer Henk, die inderdaad heeeeel lang nadacht. Dat heeft nadelen, want Anna zit om haar knieen om het bord goed te kunnen overzien en dat gaat op den duur dan wel pijn doen, lijkt me.
Gelukkig was Anna uiteindelijk wel als 1 van de eersten klaar. Dat kwam niet door haar tegenstander, deze had op het eind nog 13 minuten op de klok, maar Anna zelf had wel lekker doorgespeeld: zij had nog een UUR en 13 minuten over. Beneden deelde ze me nog een spekkie uit voor haar verjaardag en meldde tot mijn verbijstering daarbij dat Sophie een paar winstkansen had gemist: " die loper had echt naar d7 gemoeten, dan was die mat achter de paaltjes via dameoffer ook zonder materiaalverlies voorkomen." Het was wat ik na lang nadenken tien minuten daarvoor ook al had geconstateerd...Kennelijk had Anna in die paar minuten nadenktijd ook meegespeeld met de partij van haar buurvrouw. Misschien dat ik de volgende keer dat ik ga schaken ook maar op mijn knieen ga zitten; volgens mij word je daar heel snel en scherp van.

Dit is trouwens gelijk een mooi bruggetje naar de partij van Sophie. Ook voor haar was het een debuut in de schaakcompetitie en ook zij speelde een uitstekende partij. Alleen wat Anna zei klopte: ze miste een paar kansen in het eind/middenspel en kwam uiteindelijk met 3 redelijk vrije pionnen te staan tegenover een loper en 1 pionnetje te staan. Volgens kenners nog volop remisemogelijkheden, maar dan moet je wel je koning heel goed gebruiken en ' meer naar het midden' spelen. Sophie koos er echter voor het pionnetje van de tegenstander ermee tegen te houden, hetgeen uiteindelijk niet lukte. Uiteindelijk lukte het die gemene loper van de tegenstander wel om 3 pionnen van Sophie tegen te houden. Kortom: een eervolle nederlaag voor Sophie en leerzame stof om nog eens te analyseren.

Ondertussen had Robert op 4e bord gelukkig wel een vol punt gehaald. Niet dat hij nou zo'n geweldige partij speelde; hij stond redelijk hopeloos, maar zijn tegenstander maakte op het juiste moment de juiste kapitale fouten. Uitgelaten rende ik naar beneden om de moeder van Robert vast het goede nieuws te brengen. Deze had echter helemaal niet meegekregen dat er vanavond weer externe competitie gespeeld werd; Robert zelf bleek daar ook pas op de avond zelf achter te zijn gekomen..... Nou ja, ieder heeft zo z'n eigen belevingswereld en dat kan ik op zich wel waarderen. Wel vond ik het wat minder dat Robert direct na zijn partij vertrok en mijn aanbod om hem thuis te brengen na afloop van deze kampioensontmoeting afsloeg. Ik ben een beetje een buitenstaander in het schaakwereldje, maar bij andere teamsporten is het toch echt ' not done' om zomaar weg te gaan, terwijl je teamgenoten nog aan het knokken zijn voor de punten....

Dan de partijen op de eerste 3 borden. Tom leek op bord 3 langzaam maar zeker het moeras in te zakken, stond een kwaliteit(je) achter en ook qua stelling niet geweldig. Bij Lodewijk kon ik er weinig van zeggen, zeker gezien mijn beperkte kennis, maar Stijn leek met een aardige stunt bezig op bord 1. Hij stond een kwaliteitje voor door een blunderzet van de tegenstander (" ja, ik heb 'm nu al aangeraakt he...."), maar deze man bleek verder toch wel een heel behoorlijke schaker dus een remise zou al fantastisch zijn....

Rond kwart voor tien gebeurde er iets en ging het verder opeens allemaal razendsnel: Lodewijk bleek te hebben gewonnen en daarmee was het felbegeerde derde punt binnen!! Heel knap, want dit was beslist een sterke tegenstander en een ingewikkelde, 'positonele partij' Een matchpuntendeling was al mooi; een overwinning nog mooier. En daarvoor hebben we tot nu toe STIJN in het team. Stijn haalt namelijk tot nu toe uitsluitend punten binnen als deze echt nodig zijn voor de matchpunten. Zo ook nu, alweer voor de derde keer alweer deze competitie. Zodra het punt van Lodewijk binnen was, stelde Stijn zijn tegenstander voor een onmogelijk 'Eeuwig schaak of wil je liever een beroerde stelling' - dilemma. Met uiteraard frisse tegenzin werd toen maar remise aangeboden door de tegenstander. Deze werd met een milde glimlach aanvaard door Stijn. Dus mensen: als je ooit nog een ijskonijn nodig hebt die de echt belangrijke punten moet binnenhalen en een partij heel relaxed op slot kan gooien om vervolgens eens een uur de kat uit de boom te kijken: denk aan Stijn Tweehuysen.

Maar goed, het laatste halfje voor de matchpunten was nu ook binnen, dus het kampioensfeest kon min of meer beginnen. Alleen Tom ergerde zich wat aan de uitgelaten sfeer rondom zijn bord; dit sloot namelijk in het geheel niet aan bij zijn gemoed op grond van zijn stelling. Wij lieten hem dus maar verder alleen in zijn moeras wegzinken om beneden vast blij te gaan doen over de overwinning. Merkwaardig genoeg kwam een minuut of tien later Tom ook nog met een rode, maar opgeluchte bol naar beneden: ook zijn tegenstander had met een forse blunder de partij op z'n kop gezet. Dat buitenkansje was aan Tom wel besteed en zo kwam het, lieve schaakvrienden, dat aan het eind van deze avond een 4,5 - 1,5 uitslag in het voordeel van de Toren op de borden verscheen. Het drankje met de tegenstander na afloop kwam uiteindelijk niet van de grond; met de staart tussen de benen bleken de heren van Rhenen afgedropen na deze toch wel zeer geflatteerde nederlaag. Op last van de teambegeleider hielpen de overgebleven teamleden nog even Jeroen bij het opzetten voor het schoolschaken waardoor wij overigens weer vergaten de eigen rommelboel boven op te ruimen (nog excuses, ook namens captain Lodewijk!!). In de laatste ronde zijn nog 2 bordpunten nodig om helemaal zeker te zijn van het kampioenschap, maar als we dit nog weggeven dan wordt niet Ajax, maar Vitesse kampioen! Bovendien doet Stijn de laatste ronde ook weer mee, dus als het echt spannend wordt.......